گلایدر ها یا هواپیماهای بدون موتور

 

 

اگر چه برخی گلایدرها دارای موتور نیز هستند , عبارت گلایدر در واقع بیانگر هواپیمایی است که از هوا سنگینتر یوده ( یعنی بالن نیست ) و هیچ نوع سیستم پیشرانی نداشته باشد. امروزه گلایدر ها بیشتر برای مقاصد تفریحی و ورزشی بکار برده می شوند.

پرواز یک گلایدر در حالیکه موتور ندارد , با کمک گرفتن از نیروی هوای جهت دار در مناطقی نظیر کوهستان ها ممکن می شود.جریانهایی از هوا که به سمت بالا می وزند , نیروی برآ ی لازم را برای ماندن گلایدر در هوا تولید میکنند، اگر چه این نیرو متغیر است و رفته رفته کاهش می یابد .

ویژگی اصلی گلایدر ها ، وزن کم و راندمان آیرودینامیکی فوق العاده بالا می باشد ، این هواپیما باید سرعت واماندگی پاینی داشته باشند تا با تغیر سرعت و زاویه حمله به دلیل تغیرات باد ، وامانده نشوند.بدنه گلایدرهای امروزی باریک و با انحناهای بسیار نرم ساخته می شوند تا عبور جریان را ساده تر و مقدار پسا را کاهش دهد.

مواد سبک و مقاومی مانند فیبر کربن و فیبر شیشه ( GLASS – FIBER  )  مدتهاست که در گلایدرها  استفاده می شوند. یکی دیگر از مزایای فیبر شیشه فرم پذیری خوب آن برای ایجاد انحناهای نرم در بدنه است.ایرفویلهایی که در بال گلایدرها استفاده می شود از نوع جریان آرام ( Laminar flow airfoils  ) می باشند.

این ایرفویلها پسای بسیار کمی در محدوده سرعتهای پایین ( سرعت گلایدرها ) ایجاد می کنند و نیز در زوایای حمله ی بیشتر وامانده می شوند که هر دو ویژگی مطلوب گلایدرهاست . البته این ویژگی ها در هوای بارانی بکلی از بین می روند و لذا گلایدرها معمولا نباید در هوای بارانی پرواز کنند.

ارابه های فرود در گلایدر ها معمولا دم کشیده ( Tail dragger  ) می باشند.

با این تفاوت که ارابه های فرود اصلی فقط یک چرخ یا دو چرخ در راستای بدنه و نه در کنار یکدیگر دارند. معمولا چرخهای اصلی با یک مکانیزم ساده ( و سبک ) جمع می شوند تا پسا کاهش یابد.

اولین گلایدر در اواخر قرن 19 میلادی توسط اتولیلینتال ساخته شدند که یکی از پیشگامان صنعت هوانوردی به شمار می رود.

گلایدر