نقش سیستم ILS در امنیت فرود

در انتهای پرواز ٬ خلبان باید سرعت هواپیما را کاهش دهد و هواپیما را در ابتدای باند فرود هدایت کند و با حداقل سرعت چرخها را به زمین برساند. برای چنین کاری خلبان در سطح پروازی 1000 پا ٬ حداقل به ۳ مایل دید نیاز دارد و در صورتی که به علل متفاوتی از قبیل مه آلود بودن هوا٬ بارندگی و ... نتواند باند فرود را ببیند٬ نیازمند سیستمی برای فرود است. این سیستم می تواند یک سیستم تقرب دقیق (PAR) باشد که توسط یک رادار در ایستگاه زمینی همچون ATCفرود صحیح هواپیما را کنترل می کند . چنین سیستمی ٬ تجاری و فراگیر نبوده و فقط فرودگاههای معدودی آن را دارا می باشند. سیستم ILS یک سیستم استاندارد است که می تواند به فرود دقیق هواپیما در شرایط نامساعد جوی کمک موثر نماید. مطابق با تقسیم بندی های اعلام شده توسط ایکائو ٬ سیستم های راهنمای فرود ILS به سه دسته I و II و III تقسیم می گردند.       

    تقسیم بندی ILS توسط ایکائو

 

r.v.r         

d.h            

 Category

۲۶۰۰ پا (800 متر)

1200 پا (60 متر)

I 

۱۲۰۰ پا (400 متر)

۱۰۰ پا (30 متر)

II

۷۰۰ پا (200 متر)

-

IIIA

۱۵۰ پا (30 متر)

-

IIIB

۰

-

IIIC

 

مطابق با این دسته بندی ILS گروه I می تواند هواپیما را تا ارتفاع 60 متری و در فاصله ابتدای باند 800 متری هدایت کند و خلبان برای فرود ٬ باید از این فاصله بتواند ابتدای باند را مشاهده کند ٬ در غیر این صورت فرود امکان ندارد. همچنان که ملاحظه می شود گروه III به سه دسته تقسیم بندی می شود٬ که به کمک نوع C آن می توان هواپیما را بدون دید بصری به ابتدای باند فرود رساند. در فرودگاههای ایران نیز سیستم ILS به دو نوع I و II در تعدادی از فرودگاهها به چشم می خورد.

نمایش گرهای ILS

انحرافهای افقی و عمودی از مسیر مطلوب فرود توسط نمایشگرهای HSI یا ADI نمایش داده می شوند. سیگنالهای Localizer ٬ Glide slope و Marker ها می توانند به سیستم فرود خودکار نیز اعمال شوند.

در این صورت با رسیدن سیگنال Localizer سیستم فرود خودکار برای اصلاح roll & yaw به aiileron & rudder هواپیما فرمان داده و با رسیدن سیگنال glide slope نیز برای اصلاح pitch به elevator های مربوط فرمان خواهد داد.