یاک 42

ياك 42 معروف به پينه دوز يا كلابر ( اسمي كه ناتو به اين هواپيما نسبت داده است. ) اين هواپيما بر اساس تجربياتي كه ( الكساندرياكولوف ) طراح و سازنده ي هواپيماي مسافربري ( ياك 40 ) در رده ي هواپيماهاي مسافر بري شوروي به دست آورده بود ساخته شدفاكتورهاي مورد توجه در اين هواپيما شامل ساده نمودن شكل هواپيما از نظر اقتصادي و ديگري بالا بردن قابليت پروازي آن در شرايط جغرافيايي متغير بود.

پس از آماده شدن طرح و تاييد كيفيت آن سفارش حدود 2 هزار فروند از اين هواپيما ها به منظورتامين نيازهاي خطوط هوايي شوروي قطعي به نظر مي رسيد . لذا دستور ساخت سه مدل از اين هواپيما در سال 1974 صادر شد و در 7 مارس 1975 اولين مدل آن با بالي به زاويه 11 درجه به عقب و گنجايش يكصد مسافر و پيش بيني محل براي حمل مسافر در جلو و عقب كابين به پايان رسيد . در همان سال نمونه ي ديگري با بال 23 درجه به عقب و تغيرات عمده ساخته شد.از جمله اين تغيرات اضافه شدن طول هواپيما بود كه باعث زياد شدن تعداد صندلي هاي 120 عددي شد. سومين نمونه در سال 1976 با تغيراتي نسبت به دو مدل قبل ساخته شد.كه از جمله اضافه شدن سيستم ضد يخ زدگي در روي فرامين دم بود. ضمنا زاويه بال هم براي هميشه به خاطر مصرف سوخت تثبيت شد.

 دستور ساخت 20 فروند از اين مدل به كارخانه ( اسمولنكس ) سازنده هواپيماي توپولف 134 كه در خدمت نيروي هوايي شوروي بو داده شد.اولين نمونه ياك 42 در سال 1977 در پاركينگ نمايشگاه هوايي پاريس به نمايش گذاشته شد  در اين مدت باز هم تغييرات عمده اي روي اين هواپيما صورت گرفت. از آن جمله تغيراتي در ارابه فرود بود. و طبق برنامه ريزي هاي شوروي سابق اين هواپيما در سال 1980 به خدمت نيروي هوايي اين كشور در آمد و اولين پرواز خود را در حوالي مسكو انجام داد.

 اولين فروش هوايي اين هواپيما به تعداد هفت فروند به كشور يوگسلاوي سابق بود كه در سال 1987 به آن كشور تحويل شد.يا كولوف مهندس و طراح اين هواپيما در نظر داشت تعداد صندلي هاي اين هواپيما را به 140 عدد برساند. پس از اتمام طراحي و ساخت اين طرح جديد در 29 ژانويه ي 1981 ، آزمايش براي ركوردگيري توسط خلبان ( والنتين ماخين ) انجام شد. در نتيجه در كلاس سي .ال . ام يعني هواپيمايي وزن آن موقع بلند شدن بين 45 تا 55 تن مي باشد قرار گرفت .در يك ركورد مسافت ، اين هواپيما 38/3 مايل دريايي را كه فاصله مسكو و ( خارباروسك ) بود بدون سوخت گيري پرواز نمود.اين هواپيما در پروازهاي عادي از 3 موتور استفاده مي كند اگر چه قادر است با يك موتور خاموش از زمين برخاسته و به پرواز خود ادامه دهد. اين هواپيما مجهز به موتور توربو فن D-36 است و از نظر مقررات بين المللي از نظر دود و صداي نا هنجار موتور در حد معقول بود و هيچگونه محدوديتي براي عرضه اين هواپيما در بازار جهاني ايجاد نمي كرد . اين هواپيما مي تواند در شرايط جغرافيايي 50- تا 50+ درجه پرواز كند.

 

عمر ساختمان اين هواپيما 30 هزار ساعت و يا 30 هزار بار نشست و برخاست است .و مخزن بنزين در بال ها گنجايش 6800 گالن آمريكايي را دارد.تمام كابين خلبان و مسافرين و قسمت هاي ديگر داخل كابين داراي فشار هواي تنظيم شده ( مطلوب ) مي باشد و پوشش هاي داخل كابين از مواد غير سوختي است. حداكثر وزن هواپيما موقع بلند شدن 53500 كيلوگرم و سرعت آن 810كيلو متر در ساعت است.مدتي اين نوع هواپيما در كشرمان ايران در سيستم حمل و نقل داخلي به صورت استيجاري به كارگيري شده بود